De homine, quem lapidari deus iussit, quia sabbato inuentus 
 est ligna colligere. dominus in euangelio, ubi hominis manum 
 aridam sanauit die sabbati, diuinum opus fecit, non humanum; 
 nec ab otio recessit qui iussit et factum est. et ideo non est 
 simile hoc factum ligna colligenti, quod facere cum inuentus 
 esset homo die sabbati, iussu dei lapidatus est. de seruili 
 autem obseruatione sabbati et de uindicta temporalis mortis 
 iam multa dicta sunt. sicut enim tempore caritatis bonitas, 
 sic tempore timoris seueritas dei maxime commendatur. et 
 cum adhuc non oporteret ante aduentum domini nudare populo 
 legitimarum sacramenta figurarum, non inuitabantur illi homines 
 significata intellegere, sed iussa cogebantur inplere; 
 nondum enim deo inhaerebant per spiritum, sed per carnem 
 legi seruiebant. miror autem, quod isti plangunt hominem 
 lapidatum dei praecepto, quia contra iussum legis ligna collegit, 
 et non plangunt arborem arefactam uerbo Christi, quae 
 contra nullum praeceptum fecerat, cum talem animam arboris 
 esse credant, qualem hominis.

 5 Gal. 3, 13 11 cf. Num. 15. 35 13 cf. Matth. 12, 10 sqq 
 26 cf. Matth. 21, 1 sqq. 

 2 ignominissimam C 5 ad] in GTCSVb 8 pępendet (e corr. ex i 
 m: 2) G 11 qui GTCSJô 12 dominus—sanauit (tme. rubric.) P 
 wd 
 20 'uentum P 21 illi homines om. GTCSVb 24 legis P 25 lapidatum 
 hominem Tb iussa b 26 arborem] ficulnei (in marg.) C 
 arefaotam fieulneil b