Tamen, inquam, cum ipsa uita nostra, cum hic uiuimus, sit 
 in potestate fortunae nec nisi uiuens quisque sapiens fieri possit, nonne 
 fatendum est opus esse eius fauore, quo ad sapientiam peruehamur? 
 — Sed cum sapientia, inquit, non nisi uiuentibus necessaria 
 sit remotaque uita nulla sit indigentia sapientiae, nihil in propaganda 
 uita pertimesco fortunam. etenim quia uiuo, propterea uolo sapientiam, 
 non quod sapientiam desidero, uolo uitam. unde fortuna si mihi 
 abstulerit uitam, auferet causam quaerendae sapientiae. nihil igitur 
 habeo, cur ut fiam sapiens aut fauorem optem fortunae aut impedimenta 
 formidem, nisi alia fortasse protuleris. — Tum ego: Non

 1 u**bera P uerba a sunt necessaria M 3 nostra Pm] 4 nisi priorte 
 (in ras. et in mg. m2) P discernendum T edd . 5 fortunae] uel for- 
 tunaeTedd. -contemptores HMPm2T 6 utinam HMml 7 dedalum MP 
 9 mare egeum T 10 uenerit a 11 euectus T 14 necaessariam Pm] 
 necessarium M 15 concupiit T 16 cum (c in ras. m2) P 20 scientia a 
 contemnit a 22 alt . cum] quam T qua edd . 24 est] et Pm] perueamur T 
 25 necesaria P sit necessaria edd . 31 alia ex aba corr. Pm2 
 
 
 igitur censes sapientiae studiosum posse fortuna, ne ad sapientiam 
 perueniat, impediri, etiamsi ei non auferat uitam ? — Non arbitror, 
 inquit.