Sed quaeso uos, nonne miserati nos estis, cum pridie 
 ita cubitum issemus, ut ad dilatam quaestionem et prorsus ad nihil 
 aliud surgeretur, quod tanta de re familiari necessario peragenda 
 extiterunt, ut his penitus occupati uix duas extremas diei horas 
 in nosmet ipsos respirare possemus? quare semper fuit sententia 
 mea sapienti iam homini nihil opus esse; ut autem sapiens fiat, plurimum 
 necessariam esse fortunam, nisi quid aliud uidetur Alypio. 
 — Tum ille: Quantum iuris, inquit, fortunae tribuas, nondum bene 
 noui. nam si ad contemnendam fortunam fortuna ipsa opus esse 
 arbitraris, me quoque comitem in hanc sententiam do tibi. sin fortunae 
 nihil aliud concedis quam ea, quae corporis necessitati non 
 possunt nisi ipsa uolente suppetere, non ita sentio. aut enim licet 
 eadem repugnante atque inuita nondum sapienti, cupido tamen 
 sapientiae ea sumere, quae uitae necessaria confitemur, aut concedendum 
 etiam in omni sapientis uita eam dominari, cum et ipse 
 sapiens his, quae corpori necessaria sunt, non indigere non possit.