Quaero ergo iam, utrum possit sapiens inueniri. si enim 
 potest, potest etiam scire sapientiam omnisque inter nos quaestio

 2 ginnasioru (i pr. in y corr.) T 5 inquam] in quantum H 6 nescire 
 add.Tm2 in mg. 7 sapienscire Pml 8 potest M agere M 12 uidatur 
 Pml 15 tu te m 16 alt. qttam] q. mihia esse] esse certo T edd . 17 certe— 
 ista om.M 19 solicitudine P 21 aiere] affirmare Mm2 24 idem om. rn 
 po*test P 26 mihi uideri m 27 inquam igitur P 29 tibi om.M 31 alt . 
 potest om-H quaestio inter nos edd . 
 
 
 dissoluta est. si autem non posse dicis, iam non quaeretur, utrum sapiens 
 aliquid sciat, sed utrum sapiens quisquam esse possit. quo constituto 
 iam recedendum erit ab Academicis et tecum ista quaestio, 
 quantum ualemus, diligenter cauteque uersanda. nam illis placuit 
 uel potius uisum est et esse posse hominem sapientem et tamen in 
 hominem scientiam caderenonposse — quareilli sapientem nihil scire 
 adfirmarunt — tibi autem uidetur scire sapientiam, quod non est utique 
 nihil scire. simul enim placuit inter nos, quod etiam inter omnes 
 ueteres interque ipsos Academicos, scire falsa neminem posse; unde 
 illud iam restat, ut aut contendas nihil esse sapientiam aut talem sapientem 
 ab Academicis describi, qualem ratio non habet, fatearis 
 et his omissis consentias, ut quaeramus, utrum possit homini talis 
 prouenire sapientia, qualem prodit ratio. non enim aliam debemus 
 aut possumus recte uocare sapientiam.