Nonego. inquit Alypius. perfugas metuam; quanto minus ille 
 Carneades, in quem nescio utrum iuuenali an puerili leuitate commotus 
 maledicta potius quam aliquod telum putasti esse iaciendum. 
 nam illi quidem ad roborandam sententiam suam, quae semper tenus 
 probabili fundata fuit, hoc interim aduersum te facile suffecerit. ita 
 nos a ueri inuentione procul esse positos. ut tu tibi ipse magno argumento 
 esse possis. qui ita una interrogatiuncula loco motus es. ut 
 ubi tibi standum esset penitus ignorares. sed haec atque scientiam 
 tuam, quam tibi inpressam de hac arbore paulo ante confessus 
 es, in aliud tempus differamus. quamuis enim iam alias 
 partes delegeris, tamen sedulo docendus es, quid paulo ante 
 dixerim. nondum. ut opinor. in eam quaestionem, qua utrum 
 inueniri uerum possit quaeritur, progressi fueramus, sed 
 illud tantum in ipso uestibulo defensionis meae praescribendum 
 putaui. in quo te lassum prostratumque prospexeram, 
 hoc est utrum ueri simile an probabile an alio si quo nomine 
 appellari potest, quod sibi Academici sat esse dicant, quaerendum 
 non esse nam si tu optimus iam inuentor ueritatis tibi uideris, 
 nihil ad me. postea si ingratus non fueris huic patrocinio meo, eadem 
 fortasse me docebis.