CAPUT XIII. De amore laudis, qui, cum sit uitium, ob hoc uirtus putatur, quia per ipsam uitia maiora cohibentur. Quam ob rem quam diu fuissent regna Orientis inlustria, uoluit 
 Deus et Occidentale fieri, quod tempore esset posterius, sed 
 imperii latitudine et magnitudine inlustrius, idque talibus 
 potissimum concessit hominibus ad domanda grauia mala multarum 
 gentium, qui causa honoris laudis et gloriae consuluerunt 
 patriae, in qua ipsam gloriam requirebant, salutemque

 2 Cat. 53, I 11 Cat. 52 

 1 tempera/tis, n eraso, C 3 legenti L A C rell.; et legenti a Domb . 
 4 licuisse A 5 adtendere qa2kl Domb.,\' se adtend. LA Gal bcdepat fv 
 8 quam L1 opulentibus a 9 cibium L A 12 ena Ll 13 magistratum 
 Z1 15 a om. Ll 21 ipsam C; ipsum rell. v Domb . 
 22 quam diu ZA\'p; cum diu C rell. v Domb . 25 multoram C 
 27 ipsa Cl; \'malim ipsorum\' Domb . 
 
 
 eius saluti suae praeponere non dubitauerunt, pro isto uno 
 uitio, id est amore laudis, pecuniae cupiditatem et multa alia 
 uitia conprimentes. Nam sanius uidet, qui et amorem laudis 
 uitium esse cognoscit, quod nec poetam fugit Horatium, 
 qui ait: 

 Laudis amore tumes: sunt certa piacula, quae te Ter pure lecto poterunt recreare libello. 


 Idemque in carmine lyrico ad reprimendam dominandi libidinem 
 ita cecinit: 

 Latius regnes auidum domando Spiritum, quam si Libyam remotis Gadibus iungas et uterque Poenus Seruiat uni. 

 Uerum tamen qui libidines turpiores fide pietatis inpeti\'ato 
 Spiritu sancto et amore intellegibilis pulchritudinis non refrenant, 
 melius saltem cupiditate humanae laudis et gloriae non 
 quidem iam sancti, sed minus turpes sunt. Etiam Tullius 
 hinc dissimulare non potuit in eisdem libris quos de re publica 
 scripsit, ubi loquitur de instituendo principe ciuitatis, 
 quem dicit alendum esse gloria, et consequenter commemorat 
 maiores suos multa mira adque praeclara gloriae cupiditate 
 fecisse. Huic igitur uitio non solum non resistebant, uerum 
 etiam id excitandum et accendendum esse censebant, putantes 
 hoc utile esse rei publicae. Quamquam nec in ipsis philosophiae 
 libris Tullius ab hac peste dissimulet, ubi eam luce

 6 Ep. 1, 1, 36 sq. 10 C. II, 2, 9 sqq. 19 Lib. V 

 1 uno uitio m. 1 sup. lin. C 2 pecunae C 3 sanus a 4 poeta Cl 
 orat. Cde 6 tumes: sunt] tumescunt de 7 cum t?r C tempore, 
 iri marg . ai. q te ter pure, b 10 latium C abidum L A1 dominando 
 A C e2 ql I; dommandi et 14 liuid. L 15 intelligiuilis L; intelligeQtibilis 
 e refrenat L1 18 binc] homo q in deisdem C 19 statuendo 
 a 21 multa gloriae mira adq. praeclara cupiditate L A, transpositionis 
 signa in I. m. 2 superscripta sunt; in A gloriae m. 2 lineola 
 deleta et super cupiditate scripta eat 22 igitur] ergo p v resistebat 
 C1 uerum ....... censebant om. e 23 accedendum C 
 
 
 clarius confitetur. Cum enim de studiis talibus loqueretur, 
 quae utique sectanda sunt fine ueri boni, non uentositate 
 laudis humanae, hanc intulit uniuersalem generalemque sententiam: 
 \'Honos alit artes, omnesque accenduntur ad studia 
 gloria iacentque ea semper, quae aput quosque inprobantur.\'