CAPUT VII. De euersione Ilii, quod dux Marii Fimbria excidit. Certe enim ciuilibus iam bellis scatentibus quid miserum 
 commiserat Ilium, ut a Fimbria, Marianarum partium homine 
 pessimo, euerteretur, multo ferocius adque crudelius quam 
 olim a Graecis? Nam tunc et multi inde fugerunt et multi 
 captiuati saltem in seruitute uixerunt; porro autem Fimbria 
 prius edictum proposuit, ne cui parceretur, adque urbem

 1 ad sup. lin. C 2 fieri sup. lin. L 3 dubitant multi dolore om . 
 e 
 As 8 capud Cl 14 peius est v 17 meruit q a 28 uerter. C 
 29 a om . A 30 captiuitati C saltim C d 

 8* 
 
 
 totam cunctosque in ea homines incendio concremauit. Hoc 
 meruit Ilium non a Graecis quos sua inritauerat iniquitate, 
 sed a Romanis quos sua calamitate propagauerat, dis illis 
 communibus ad haec repellenda nihil iuuantibus seu, quod 
 uerum est, nihil ualentibus. Numquid et tunc 
 Abscessere omnes adytis arisque relictis Di, 

 quibus illud oppidum steterat post antiquos Graecorum ignes 
 ruinasque reparatum? Si autem abscesserant, causam requiro, 
 et oppidanorum quidem quanto inuenio meliorem, tanto deteriorem 
 deorum. Illi enim contra Fimbriam portas clauserant, 
 ut Syllae seruarent integram ciuitatem; hinc eos iratus incendit 
 uel potius penitus extinxit. Adhuc autem meliorum partium 
 ciuilium Sylla dux fuit, adhuc armis rem publicam recuperare 
 moliebatur; horum bonorum initiorum nondum malos euentus 
 habuit. Quid ergo melius ciues urbis illius facere potuerunt, 
 quid honestius, quid fidelius, quid Romana parentela dignius 
 quam meliori causae Romanorum ciuitatem seruare et contra 
 parricidam Romanae rei publicae portas claudere? At hoc eis 
 in quantum exitium uerterit, adtendant defensores deorum. 
 Deseruerint di adulteros Iliumque flammis Graecorum reliquerint, 
 ut ex eius cineribus Roma castior nasceretur: quur et 
 postea deseruerunt eandem ciuitatem Romanis cognatam, non 
 rebellantem aduersus Romam nobilem filiam, sed iustioribus eius 
 partibus fidem constantissimam piissimamque seruantem, eamque 
 delendam reliquerunt non Graecorum uiris fortibus, sed uiro 
 spurcissimo Romanorum? Aut si displicebat dis causa partium

 at 
 2 a Graecisl agris (= a graiis) C 4 comomnibus Cl 6 adytisa/risque, 
 c eras., C 7 Di om. e 8 steterat om. e 9 reparaturo cat e 
 11 clauserunt C 13 meliorem C meliorum tunc d 14 reciperare V 
 15 initiQ e malus C 16 urbis illius LAp; illius urbis C rell. v 
 18 seruare et] seruaret L; seruare omisso et A 1 19 Ad Ce 20 eorum, 
 in marg, deorfl, e 21 deseruerunt a; deseruirent Ct ylionque p 
 relinquerint L A; reliquerunt a 22 ut taque ad deseruerint (sic) in. 
 marg. e 23 cognitam C\' 26 relinquerunt L A 
 
 
 Syllanarum, cui seruantes urbem miseri portas clauserant: 
 quur eidem Syllae tanta bona promittebant et praenuntiabant? 
 An et hic agnoscuntur adulatores felicium potius quam infelicium 
 defensores? Non ergo Ilium etiam tunc, ab eis cum 
 desereretur, euersum est. Nam daemones ad decipiendum 
 semper uigilantissimi, quod potuerunt, fecerunt. Euersis quippe 
 et incensis omnibus cum oppido simulacris solum Mineruae 
 sub tanta ruina templi illius, ut scribit Liuius, integrum 
 stetisse perhibetur, non ut [diceretur] 

 Di patrii, quorum semper sub numine Troia est, 

 ad eorum laudem, sed ne diceretur: 


 Excessere omnes adytis arisque relictis Di, 

 ad eorum defensionem. Illud enim posse permissi sunt, non 
 unde probarentur potentes, sed unde praesentes conuincerentur.