CAPUT XXIIII. De Syllanis actibus, quorum se daemones ostentauerint adiutores. Sylla certe ipse, cuius tempora talia fuerunt, ut superiora, 
 quorum uindex esse uidebatur, illorum conparatione

 1 discesserunt e 4 loco C\' 5 incolomis Cl 6 cm<jenta L 
 ciuilis Cl 7 hostilisque e 11 liueran. L A prudentes C 14 nec e 
 15 plerumque usque ad etiam om. eI 16 in ea, in na. 2 sup. Ian., A 
 17 Dei ueri v 22 sinitur codd. praeter q; sinuntur qv plena, superscripto 
 f plane, b; om. p1 inste nemo reprehendit om. A1p1 25 ostenta 
 
 tauerint C; ostentauerunt pqv 27 temporalia C ut om. 01 28 illius 
 de; i illius corr. m. in marg. C 

 XXXX Aug. opera Sectio V pare I. 

 7 
 
 
 quaererentur, cum primum ad Urbem contra Marium castra mouisset, 
 adeo laeta exta immolanti fuisse scribit Liuius, ut custodiri 
 se Postumius haruspex uoluerit capitis supplicium subiturus, 
 nisi ea, quae in animo Sylla haberet, dis iuuantibus inpleuisset. 
 Ecce non discesserant adytis adquo aris relictis di, quando 
 de rerum euentu praedicebant nihilque de ipsius Syllae correctione 
 curabant. Promittebant praesagando felicitatem magnam 
 nec malam cupiditatem minando frangebant. Deinde cum esset 
 in Asia bellum Mithridaticum gerens, per Lucium Titium ei 
 mandatum est a Ioue, quod esset Mithridatem superaturus, 
 et factum est. Ac postea molienti redire in Urbem et suas 
 amicorumque iniurias ciuili sanguine ulcisci, iterum mandatum 
 est ab eodem Ioue per militem quendam legionis sextae, prius 
 se de Mithridate praenuntiasse uictoriam, et tunc promittere 
 daturum se potestatem, qua recuperaret ab inimicis rem 
 publicam non sine multo sanguine. Tum percontatus Sylla, 
 quae forma militi uisa fuerit, cum ille indicasset, eam recordatus 
 est, quam prius ab illo audierat, qui de Mithridatica 
 uictoria ab eodem mandata pertulerat. Quid hic responderi 
 potest, quare di curauerint uelut felicia ista nuntiare, et 
 nullus eorum curauerit Syllam monendo corrigere mala 
 tanta facturum scelestis armis ciuilibus, qualia non foedarent, 
 sed auferrent omnino rem publicam? Nempe intelleguntur 
 daemones, sicut saepe dixi notumque nobis est in litteris 
 sacris resque ipsae satis indicant, negotium suum agere, ut

 2 L. LXXVII. 

 I 
 2 libuus e 8 aruspex A I e1 4 haberet] uoueret e iubantibus L A 
 t aris 
 5 adytis adque aris LAp-, ady/tis (f eras.) baadque , m. 2 corr. C; 
 adytis arisque rell. v 6 praedicent, ba m. 1J L ipeius om. p 8 praesagando 
 codd.; praesagiendo azv 9 L. C 12 iniurias] sibi ortasinas 
 kl; sibi ortas iniurias k3; sibi ortas corr. m. in marg. C 13 ioue/, m 
 eras., C rectae, in marg. m . 2 sextae, C 15 qual. e eras., C reciperaret 
 Ll 15 et 23 rem populi a 16 tam LAb P q Domb.; tunc 
 Cad e v IS prior pi 20 curauerunt A 22 cibilibus 01 24 sępa ̣̇ e| 
 iam, iam m. 2 extra uersum, C; sepe iam a 
 
 
 pro dis habeantur et colantur, ut ea illis exhibeantur, quibus 
 hi qui exhibent sociati unam pessimam causam cum eis 
 habeant in iudicio Dei. 
 Deinde cum uenisset Tarentum Sylla adque ibi sacrificasset, 
 uidit in capite uitulini iecoris similitudinem coronae aureae. 
 Tunc Postumius haruspex ille respondit praeclaram significare 
 uictoriam iussitque ut extis illis solus uesceretur. Postea 
 paruo interuallo seruus cuiusdam Lucii Pontii uaticinando 
 clamauit: <a Bellona nuntius uenio, uictoria tua est, Sylla). 
 Deinde adiecit arsurum esse Capitolium. Hoc cum dixisset, 
 continuo egressus e castris postero die concitatior reuersus 
 est et Capitolium arsisse clamauit. Arserat autem re uera 
 Capitolium. Quod quidem daemoni et praeuidere facile fuit 
 et celerrime nuntiare. Illud sane intende, quod ad causam 
 maxime pertinet, sub qualibus dis esse cupiant, qui blasphemant 
 Saluatorem uoluntates fidelium a dominatu daemonum 
 liberantem. Clamauit homo uaticinando: (uictoria tua est, 
 Sylla\', adque ut id diuino spiritu clamare crederetur, nuntiauit 
 etiam aliquid et prope futurum et mox factum, unde longe 
 aberat per quem ille spiritus loquebatur; non tamen clamauit: 
 \'ab sceleribus parce, Sylla\', quae illic uictor tam horrenda 
 commisit, cui corona aurea ipsius uictoriae inlustrissimum 
 signum in uitulino iecore apparuit, qualia signa si di iusti 
 dare solerent ac non daemones inpii, profecto illis extis nefaria 
 potius adque ipsi Syllae grauiter noxia mala futura monstrarent. 
 Neque enim eius dignitati tantum profuit illa uictoria, quantum 
 nocuit cupiditati; qua factum est, ut inmoderatis inhians 
 et secundis rebus elatus ac praecipitatus magis ipse periret

 1 et] ut be ut ea LAb p q; et ea C rell. v Domb . 2 hi LAC 
 abdeaƒ; hii pgk1; ii v societati C 4 sacrific/asset, i eras., L 
 6 tum p significare LAp at; ei significare Cadek f v; eis sign. b; 
 ei significari q Domb . 8 luci LA. m. 2 sup. lin. C 11 postera q v 
 12 autem \'no 1 sup. lin. L 15 esse se A 17 uaticinando m. 1 sup. 
 lin. L . IS id om . C1 nuntiabit L A 20 loqueuatur LA 21 uice 
 
 triam horrendalil C 24 solent Ll C 

 7* 
 
 
 in moribus, quam inimicos in corporibus perderet. Haec illi 
 di uere tristia uereque lugenda non extis, non auguriis, non 
 cuiusquam somnio uel uaticinio praenuntiabant. Magis enim 
 timebant ne corrigeretur quam ne uinceretur. Immo satis 
 agebant, ut uictor ciuium gloriosus uictus adque captiuus 
 nefandis uitiis et per haec ipsis etiam daemonibus multo 
 obstrictius subderetur.