CAPUT XVI. Quod, si dis ulla esset cura iustitiae, ab eis Romani accipere debuerint praecepta uiuendi potius quam leges ab aliis hominibus mutuari. Si autem a dis suis Romani uiuendi leges accipere potuissent, 
 non aliquot annos post Romam conditam ab Atheniensibus 
 mutuarentur leges Solonis, quas tamen non ut acceperunt 
 (tenuerunt>, sed meliores et emendatiores facere conati sunt, 
 quamuis Lycurgus Lacedaemoniis leges ex Apollinis auctoritate 
 se instituisse confinxerit, quod prudenter Romani credere 
 noluerunt, propterea non inde acceperunt. Numa Pompilius, 
 qui Romulo successit in regnum, quasdam leges, quae quidem 
 regendae ciuitati nequaquam sufficerent, condidisse fertur, qui 
 eis multa etiam sacra constituit; non tamen perhibetur easdem 
 leges a numinibus accepisse. Mala igitur animi, mala uitae, 
 mala morum, quae ita magna sunt, ut his doctissimi eorum 
 uiri etiam stantibus urbibus res publicas perire confirment, di 
 eorum, ne suis cultoribus acciderent, minime curarunt [immo 
 uero ut augerentur, sicut supra disputatum est, omni modo 
 curarunt].

 1 iobi L A beniuol. LACde 5 ut m. 2 in et corr. C tribuerant 
 LApa; tribuerent f ; tribuerunt Cabeqkv 9 dies C 
 10 debuerunt p 11 mutuari p q Vi mutari C 12 a sup . din. A binr 
 
 bendi L 13 aliquod Ll Cl 14 mutuarent L; mutarentur (J1 
 15 tenuerunt m. rec. sup. lin. a; om . reM. 16 pollinis Cl 17 conmo 
 
 fixerit Zl 18 acciperunt Cl 23 malarum C 25 accederent C1; 
 oe 
 acciderint e curarunt C [immo usque ad curarunt] om. Lt At C