CAPUT XII. Quod Romani auferendo libertatem poetis in homines, quam dederunt in deos, melius de se quam de dis suis senserint. At Romani, sicut in illa de re publica disputatione Scipio 
 gloriatur, probris et iniuriis poetarum subiectam uitam famamque 
 habere noluerunt, capite etiam sancientes, tale carmen 
 condere si quis auderet. Quod erga se quidem satis honeste 
 constituerunt, sed erga deos suos superbe et inreligiose; quos 
 cum scirent non solum patienter, uerum etiam libenter poetarum 
 probris maledictisque lacerari, se potius quam illos huiusce 
 modi iniuriis indignos esse duxerunt seque ab eis etiam lege 
 munierunt, illorum autem ista etiam sacris sollemnitatibus

 8 conuibia L 6 permixtae L A; permixta a 7 quia L A e p q kfv; 
 qai Cad a Domb . quia usque ad discretione om . bt 8 sunt mali LA 
 . 
 l/beoni L 10 honori ducunt LAC a b de p k Ii honori dicunt a; bonore 
 dacunt q; honore dignos ducunt az v 11 et scenicos orn. e1 
 14 confingantur e 16 in hominibus p 18 senserunt p 21 etiam 
 sancientes LACl ab depqak f; etiam plectendum sancientes C1 v 
 nl 
 27 sollemptatibus e 
 
 
 miscuerunt. Itane tandem, Scipio, laudas hanc poetis Romanis 
 negatam esse licentiam, ut cuiquam obprobrium infligerent 
 Romanorum, cum uideas eos nulli deorum pepercisse uestrorum? 
 Itane pluris tibi habenda est existimatio curiae uestrae 
 quam Capitolii, immo Romae unius quam caeli totius, ut 
 linguam maledicam in ciues tuos exercere poetae etiam lege 
 prohiberentur, et in deos tuos securi tanta conuicia nullo 
 senatore nullo censore, nullo principe nullo pontifice prohibente 
 iacularentur? Indignum uidelicet fuit, ut Plautus aut Naeuius 
 [Publio et] Gn. Scipioni aut Caecilius M. Catoni malediceret, 
 et dignum fuit, ut Terentius uester flagitio Iouis optimi 
 maximi adulescentium nequitiam concitaret?