CAPUT XI. De fine temporalis uitae siue longioris siue breuioris. Sed enim multi etiam Christiani interfecti sunt, multi 
 multarum mortium foeda uarietate consumti. Hoc si aegre 
 ferendum est, omnibus, qui in hanc uitam procreati sunt, 
 utique commune est. Hoc scio, neminem fuisse mortuum, qui 
 non fuerat aliquando moriturus. Finis autem uitae tam longam 
 quam breuem uitam hoc idem facit. Neque enim aliud melius 
 et aliud deterius, aut aliud maius et aliud breuius est, quod 
 iam pariter non est. Quid autem interest, quo mortis genere 
 uita ista finiatur, quando ille, cui finitur, iterum mori non 
 cogitur? Cum autem unicuique mortalium sub cottidianis uitae 
 huius casibus innumerabiles mortes quodam modo comminentur, 
 quamdiu incertum est quaenam earum uentura sit, quaero 
 utrum satius sit unam perpeti moriendo an omnes timere 
 uiuendo. Nec ignoro quam citius eligatur diu uiuere sub

 1 scam (sacram) It; suam 12 et superscripto ei I 3 mercede 
 torqueri m. 2 in marg. I 4 uerbis multos in qui I desinere codicis I 
 folii VI paginam versam, sequens uero folium a uerbis [intrinsejcus. 
 sed ad p. 25, 20 incipere, ita ut unum folium excidisse appareat, iam 
 in descriptione codicis I A monitum est 6 necauit malis fames e 
 8 productis ei 11 brebiores C 14 in hac uita a 15 est hoc. scio C 
 16 et tam e 18 et est aliud e; et om. q aut usque ad breuius 
 om. q 19 quod C 20 ista uita e 21 cottidianis C\'<; quotid, a 
 25 citius mss.; inertius 
 
 
 timore tot mortium quam semel moriendo nullam deinceps 
 formidare. Sed aliud est quod carnis sensus infirmiter pauidus 
 refugit, aliud quod mentis ratio diligenter enucleata conuincit. 
 Mala mors putanda non est, quam bona uita praecesserit. 
 Neque enim facit malam mortem, nisi quod sequitur mortem. 
 Non itaque multum curandum est eis, qui necessario morituri 
 sunt, quid accidat ut moriantur, sed moriendo quo ire cogantur. 
 Cum igitur Christiani nouerint longe meliorem fuisse 
 religiosi pauperis mortem inter lingentium canum linguas quam 
 inpii diuitis in purpura et bysso, horrenda illa genera mortium 
 quid mortuis obfuerunt, qui bene uixerunt?