Dum haec apud Persas geruntur, Scythae in Cappadociam pervaserunt. illic captis civitatibus bello etiam vario diu acto se ad Bithyniam contulerunt. quare milites iterum de novo imperatore faciendo cogitarunt. quos omnes Gallienus more suo, cum placare atque ad gratiam suam reducere non posset, occidit. Cum tamen sibi milites dignum principem quaererent, Gallienus apud Athenas archon erat, id est summus magistratus, vanitate illa, qua et civis adscribi desiderabat et sacris omnibus interesse, quod neque Hadrianus in summa felicitate neque Antoninus in adulta fecerat pace, cum tanto studio Graecarum docti sint litterarum ut raro aliquibus doctissimis magnorum arbitrio cesserint virorum. Areopagitarum praeterea cupiebat ingeri numero contempta prope re publica, fuit enim Gallienus, quod negari non potest, oratione, poemate atque omnibus artibus clarus. huius illud est epithalamion, quod inter centum poetas praecipuum fuit. nam cum fratrum suorum filios iungeret, et omnes poetae Graeci Latinique epithalamia dixissent, idque per dies plurimos, ille, cum acto se Salm.; actos P. docti P, 27; ducti Baehrens, Peter, Hohl. manus sponsorum teneret, ut quidam dicunt, saepius ita dixisse fertur : Ite, agite, o pueri, pariter sudate medullis omnibus inter vos, non murmura vestra columbae, brachia non hederae, non vincant oscula conchae. longum est eius versus orationesque conectere, quibus suo tempore tam inter poetas quam inter rhetores emicuit, sed aliud in imperatore quaeritur, aliud in oratore vel poeta flagitatur.

Laudatur sane eius optimum factum, nam consulatu Valeriani fratris sui et Lucilli propinqui, ubi comperit ab Odaenatho Persas vastatos, redactam Nisibin et Carrhas in potestatem Romanam, omnem Mesopotamiam nostram, denique Ctesiphontem esse perventum, fugisse regem, captos satrapas, plurimos Persarum occisos, Odaenathum participato imperio Augustum vocavit eiusque monetam, qua Persas captos traheret, cudi iussit, quod et senatus et urbs et omnis aetas gratanter accepit. Fuit praeterea idem ingeniosissimus, cuius ostendendi acuminis scilicet pauca libet ponere: nam cum taurum ingentem in arenam misisset, exissetque ad eum feriendum venator neque productum decies saepius Cas., Hohl; sceptus P; skwptikw=s Oberdick, Peter 2. ait P. in P. consulatu Czwalina, Peter 2; consulta P, *s . ostendendi acuminis Madvig, Hohl; ostendentia cum in his P. uector P. potuisset occidere, coronam venatori misit, mussantibusque cunctis, quid rei esset quod homo ineptissimus coronaretur, ille per curionem dici iussit: Taurum totiens non ferire difficile est, idem, cum quidam gemmas vitreas pro veris vendidisset eius uxori, atque illa re prodita vindicari vellet, subripi quasi ad leonem venditorem iussit, deinde e cavea caponem emitti, mirantibusque cunctis rem tam ridiculam per curionem dici iussit: Imposturam fecit et passus est, deinde negotiatorem dimisit. Occupato tamen Odaenatho bello Persico, Gallieno rebus ineptissimis, ut solebat, incubante Scythae navibus factis Heracleam pervenerunt atque inde cum praeda in solum proprium reverterunt, quamvis multi naufragio perierint navalive bello superati sint.

Per idem tempus Odaenathus insidiis consobrini sui interemptus est cum filio Herode, quem et ipsum imperatorem appellaverat. tum Zenobia, uxor eius, quod parvuli essent filii eius qui supererant, Herennianus et Timolaus, ipsa suscepit imperium diuque rexit non muliebriter neque more femineo, sed non solum Gallieno, quo quaeque virgo melius imperare potuisset, verum etiam multis imperatoribus fortius atque sollertius. Gallienus sane, ubi ei nuntiatum Odaenathum interemptum, bellum Persis ad seram nimis vindictam patris paravit collectisque per ueras pro uitreis P, E. ue iris. by Bitschofsky; om. in P; nauali sint del. by Peter. cum P. quo quaeque Peter 2; quoque P ; quo quae Hohl. Heraclianum ducem militibus sollertis principis rem gerebat, qui tamen Heraclianus, cum contra Persas profectus esset, a Palmyrenis victus omnes quos paraverat milites perdidit, Zenobia Palmyrenis et orientalibus plerisque viriliter imperante. Inter haec Scythae per Euxinum navigantes Histrum ingressi multa gravia in solo Romano fecerunt, quibus compertis Gallienus Cleodamum et Athenaeum Byzantios instaurandis urbibus muniendisque praefecit, pugnatumque est circa Pontum, et a Byzantiis ducibus victi sunt barbari. Veneriano item duce navali bello Gothi superati sunt, cum ipse Venerianus militari periit morte, atque inde Cyzicum et Asiam, deinceps Achaiam omnem vastaverunt et ab Atheniensibus duce Dexippo, scriptore horum temporum, victi sunt. unde pulsi per Epirum, Macedoniam, Boeotiam pervagati sunt. Gallienus interea vix excitatus publicis malis Gothis vagantibus per Illyricum occurrit et fortuito plurimos interemit. quo comperto Scythae facta carragine per montem Gessacem fugere sunt conati. If this is true, it means a breaking of the friendly relations which had hitherto existed between Rome and Palmyraâ— perhaps an attempt to put an end to the unusual powers held by Zenobiaâ—but we have no other evidence of it. Odaenathus was killed sometime in 266-67, and in the summer of Heraclianus was with Gallienus at Milan ; see c. xiv. 1. This was the great invasion of the Eruli, a Germanic tribe, in 267. Setting forth with 500 ships from the Sea of Azov, they sailed into the mouth of the Danube. Gallienus, engaged in the war against Postumus, deputed the various generals here mentioned to deal with them, but despite their efforts the invaders overran Greece, even as far as the Peloponnese. They were defeated by Dexippus in an attempt to take Athens on their return northward, and again by omnes inde Scythas Marcianus varia bellorum fortuna quae omnes Scythas ad rebellionem excitarunt.

Et haec quidem Heracliani ducis erga rem publicam devotio fuit. verum cum Gallieni tantam improbitatem ferre non possent, consilium inierunt Marcianus et Heraclianus, ut alter eorum imperium caperet et Claudius quidem, ut suo dicemus loco, vir omnium optimus, electus est, qui consilio non adfuerat, eaque apud cunctos reverentia, ut iuste dignus videretur imperio, quemadmodum postea comprobatum est. is enim et Claudius, a quo Constantius, vigilissimus Caesar, originem ducit, fuit iisdem socius in appetendo imperio quidam Ceronius sive Cecropius, dux Dalmatarum, qui eos et urbanissime et prudentissime adiuvit, sed cum imperium capere vivo Gallieno non possent, huius modi eum insidiis adpetendum esse duxerunt, ut labem improbissimam malis fessa re publica a gubernaculis humani generis dimoverent, ne diutius theatro et circo addicta res publica per voluptatum deperiret inlecebras, insidiarum genus fuit tale: Gallienus ab Aureolo, qui principatum invaserat, dissidebat, sperans cottidie gravem et intolerabilem tumultuarii imperatoris adventum, hoc Gallienus, summoned home by the revolt of Aureolus (see note to c. xiv. 1), left Marcianus (cf. c. vi. 1) and Claudius (cf. Claud., vi. 1) to complete the victory and hurried to northern Italy. According to the more complete accounts in Zosimus, i. 40 and Zonaras, xii. 25, Gallienus defeated Aureolus (at Pons Aureolus = Pontirolo, Aur. Victor, Caes., 33, 18) and shut him up in Milan. There a conspiracy was made against Gallienus, which included Claudius and Aurelian as well as Heraclianus, the prefect of the guard. Later, an attempt was made to show that Claudius had nothing to do with it, as here and in Claud., i. 3, and a scene was even invented in which Gallienus scientes Marcianus et Cecropius subito Gallieno iusserant nuntiari Aureolum iam venire, ille igitur militibus cogitatis quasi certum processit ad proelium atque ita missis percussoribus interemptus est. et quidem Cecropii Dalmatarum ducis telo Gallienus dicitur esse percussus, ut quidam ferunt, circa Mediolanum, ubi continuo et frater eius Valerianus est interemptus, quem multi Augustum, multi Caesarem, multi neutrum fuisse dicunt, quod veri simile non est, si quidem capto iam Valeriano scriptum invenimus in fastis: Valeriano imperatore consule. quis igitur alius potuit esse Valerianus nisi Gallieni frater? constat de genere, non satis tamen constat de dignitate vel, ut coeperunt alii loqui, de maiestate.

Occiso igitur Gallieno seditio ingens militum fuit, cum spe praedae ac publicae vastationis imperatorem sibi utilem, necessarium, fortem, efficacem ad invidiam faciendam dicerent raptum, quare consilium principum fuit, ut milites eius quo solent placari genere se darentur, promissis itaque per Marcianum aureis vicenis et acceptis (nam praesto erat thesaurorum copia) Gallienum tyrannum militari iudicio in fastos publicos rettulerunt, sic militibus sedatis Claudius, telo Peter 2 ; om. in P. vir sanctus ac iure venerabilis et bonis omnibus carus, amicus patriae, amicus legibus, acceptus senatui, populo bene cognitus accepit imperium.