Multa de iure sanxit ususque est iuris peritis Vindio Vero, Salvio Valente, Volusio Maeciano, Ulpio
 
Marcello et Diavoleno. seditiones ubicumque factas non crudelitate sed modestia et gravitate compressit.
 
intra urbes sepeliri mortuos vetuit, sumptum muneribus gladiatoriis instituit, vehicularium cursum summa diligentia sublevavit. omnium quae gessit et in senatu et per edicta rationem reddidit.
 
Periit anno septuagensimo, sed quasi adulescens desideratus est. mors autem eius talis fuisse narratur: cum Alpinum caseum in cena edisset avidius, nocte
 
reiectavit atque alia die febre commotus est. tertia die, cum se gravari videret, Marco Antonino rem publicam et filiam praesentibus praefectis commendavit Fortunamque auream, quae in cubiculo
 M. Valerius Homullus, cos. in 152. He tried to arouse the suspicion of Pius against Lucilla, Marcus' mother; see Marc, vi 9. 
 As incorporated in the Digesta and the Codex of Justinian, these deal with the questions of inheritances, adoption and guardianship, manumission, and the treatment of slaves by their masters. 
 Verus, Maecianus and Marcellus are frequently cited in the Digesta. Maecianus was Marcus' instructor in law; see Marc, iii. 6. 
 Apparently an error for Iavolenus (Priscus), the celebrated jurist. He, however, was an older contemporary of Pliny, 
 
principum poni solebat, transferri ad eum iussit,
 
signum
 
tribuno aequanimitatis dedit atque ita conversus quasi dormiret, spiritum reddidit apud Lorium.
 
alienatus in febri nihil aliud quam de re publica et de
 
iis regibus quibus irascebatur locutus est. privatum patrimonium filiae reliquit, testamento autem omnes suos legatis idoneis prosecutus est.