De Betriacensi uictoria et Othonis exitu, cum adhuc in Gallia esset, audiit nihilque
 cunctatus, quicquid praetorianarum cohortium fuit, ut pessimi exempli, uno exauctorauit
 edicto iussas tribunis tradere arma. centum autem atque uiginti, quorum libellos Othoni
 datos inuenerat exposcentium praemium ob editam in caede Galbae operam, conquiri et
 supplicio adfici imperauit, egregie prorsus atque magnifice et ut summi principis spem
 ostenderet, nisi cetera magis ex natura et priore uita sua quam ex imperii maiestate
 gessisset. namque itinere incohato per medias
 ciuitates ritu triumphantium uectus est perque flumina delicatissimis nauigiis et
 uariarum coronarum genere redimitis, inter profusissimos obsoniorum apparatus, nulla
 familiae aut militis disciplina, rapinas ac petulantiam omnium in iocum uertens, qui non
 contenti epulo ubique publice praebito, quoscumque libuisset in libertatem asserebant,
 uerbera et plagas, saepe uulnera, nonnumquam necem repraesentantes aduersantibus.
 utque campos, in quibus pugnatum est, adit,
 abhorrentis quosdam cadauerum tabem detestabili uoce confirmare ausus est, optime olere
 occisum hostem et melius ciuem. nec eo setius ad leniendam grauitatem odoris plurimum
 meri propalam hausit passimque diuisit. pari uanitate atque insolentia lapidem memoriae
 Othonis inscriptum intuens dignum eo Mausoleo ait, pugionemque, quo is se occiderat, in
 Agrippinensem coloniam misit Marti dedicandum. in Appennini quidem iugis etiam
 peruigilium egit. urbem denique ad classicum introiit paludatus ferroque succinctus, inter signa atque
 uexilla, sagulatis comitibus ac detectis commilitonum armis. Magis deinde ac magis omni diuino humanoque iure neglecto Alliensi die pontificatum
 maximum cepit, comitia in decem annos ordinauit seque perpetuum consulem. et ne cui
 dubium foret, quod exemplar regendae rei p. eligeret, medio Martio campo adhibita
 publicorum sacerdotum frequentia inferias Neroni dedit ac sollemni conuiuio citharoedum
 placentem palam admonuit, ut aliquid et de dominico diceret, incohantique Neroniana
 cantica primus exultans etiam plausit. talibus principiis magnam imperii partem non nisi consilio et arbitrio uilissimi
 cuiusque histrionum et aurigarum administrauit et maxime Asiatici liberti. hunc
 adulescentulum mutua libidine constupratum, mox taedio profugum cum Puteolis poscam
 uendentem reprehendisset, coiecit in compedes statimque soluit et rursus in deliciis
 habuit; iterum deinde ob nimiam contumaciam et furacitatem grauatus circumforano
 lanistae uendidit dilatumque ad finem muneris repente subripuit et prouincia demum
 accepta manumisit ac primo imperii die aureis donauit anulis super cenam, cum mane
 rogantibus pro eo cunctis detestatus esset seuerissime talem equestris ordinis
 maculam.