ac funesta sacra et conuersi foedere rupto in caput infidum superi Massylaque uates. an nunc ille noui caecus caligine regni externas arces quatit aut Tirynthia tecta? sic propria luat hoc poena nec misceat urbis fata suis: nunc hoc, hoc inquam, tempore muros oppugnat, Carthago, tuos teque obsidet armis. lauimus Hennaeas animoso sanguine uallis et uix conducto produximus arma Lacone. nos ratibus laceris Scyllaea repleuimus antra classibus et refluo spectauimus aequore raptis contorta e fundo reuomentem transtra Charybdin. respice, pro demens, pro pectus inane deorum, Aegatis Libyaeque procul fluitantia membra! quo ruis et patriae exitio tibi nomina quaeris? scilicet immensae, uisis iuuenalibus armis, subsident Alpes, subsidet mole niuali Alpibus aequatum attollens caput Apenninus. sed campos fac, uane, dari. num gentibus istis mortales animi, aut ferro flammaue fatiscunt? haud tibi Neritia cernes cum prole laborem. pubescit castris miles, galeaque teruntur nondum signatae flaua lanugine malae, nec requies aeui nota, exanguesque merendo stant prima inter signa senes letumque lacessunt. ipse ego Romanas perfosso corpore turmas tela intorquentis correpta e uulnere uidi, uidi animos mortesque uirum decorisque furorem. si bello absistis nec te uictoribus offers, quantum heu, Carthago, donat tibi sanguinis Hannon!’