id postquam Herculeae custos uidet impiger arae, emicat et uelox formidine praeuenit hostem. gliscit Elissaeo uiolentior ira tyranno: ‘Tu solue interea nobis, bone ianitor urbis, supplicium, ut pandas’ inquit tua moenia leto. 
 nec plura effari sinit ira, rotatque coruscum mucronem; sed contortum prior impete uasto Daunius huic robur iuuenis iacit. arma fragore icta graui raucum gemuere, alteque resultant aere inlisa cauo nodosae pondera clauae. at uiduus teli et frustrato proditus ictu, pernici uelox cursu rapit incita membra et celeri fugiens perlustrat moenia planta. instat atrox terga increpitans fugientia uictor. conclamant matres, celsoque e culmine muri lamentis uox mixta sonat: nunc nomine noto appellant, seras fesso nunc pandere portas posse uolunt; quatit hortantum praecordia terror ne simul accipiant ingentem moenibus hostem. incutit umbonem fesso adsultatque ruenti Poenus et ostentans spectantem e moenibus urbem I, miseram Asbyten leto solare propinquo — haec dicens, iugulo optantis dimittere uitam infestum condit mucronem ac regia laetus quadrupedes spolia abreptos a moenibus ipsis, quis aditum portae trepidantum saepserat agmen, uictor agit curruque uolat per ouantia castra. At Nomadum furibunda cohors miserabile humandi deproperat munus tumulique adiungit honorem et rapto cineres ter circum corpore lustrat.