uicino Theron edebat proelia leto. namque aderat toto ore ferens iramque minasque Hannibal et caesam Asbyten fixique tropaeum infandum capitis furiata mente dolebat. ac simul aerati radiauit luminis umbo, et concussa procul membris uelocibus arma letiferum intonuere, fugam perculsa repente ad muros trepido conuertunt agmina cursu: sicut agit leuibus per sera crepuscula pennis e pastu uolucres ad nota cubilia uesper; aut, ubi Cecropius formidine nubis aquosae sparsa super flores examina tollit Hymettos, ad dulcis ceras et odori corticis antra mellis apes grauidae properant densoque uolatu raucum conexae glomerant ad limina murmur. praecipitat metus attonitos, caecique feruntur. heu blandum caeli lumen! tantone cauetur mors reditura metu nascentique addita fata? consilium damnant portisque atque aggere tuto erupisse gemunt: retinet uix agmina Theron interdumque manu, interdum clamore minisque: ‘State, uiri; meus ille hostis; mihi gloria magnae, state, uenit pugnae. muro tectisque Sagunti hac abigam Poenos dextra; spectacula tantum ferte, uiri; uel, si cunctos metus acer in urbem (heu deforme!) rapit, soli mihi claudite portas.’ At Poenus rapido praeceps ad moenia cursu, dum pauitant trepidi rerum fessique salutis, tendebat. stat primam urbem murosque patentis postposita caede et dilata inuadere pugna.