hic cecidere Lycus Thamyrisque et nobile nomen Eurydamas, clari deductum stirpe parentis, qui thalamos ausus quondam sperare superbos (heu demens!) Ithacique torum; sed enim arte pudica fallacis totiens reuoluto stamine telae deceptus, mersum pelago iactarat Vlixen. ast Ithacus uero ficta pro morte loquacem adfecit leto, taedaeque ad funera uersae. gens extrema uiri campis deletur Hiberis Eurydamas Nomados dextra: superinstrepit ater et seruat cursum perfractis ossibus axis. Iamque aderat remeans uirgo, inter proelia postquam distringi Therona uidet, saeuamque bipennem perlibrans mediae fronti, spolium inde superbum Herculeasque tibi exuuias, Dictynna, uouebat. nec segnis Theron tantae spe laudis in ipsos aduersus consurgit equos uillosaque fului ingerit obiectans trepidantibus ora leonis. attoniti terrore nouo rictuque minaci quadrupedes iactant resupino pondere currum. tum saltu Asbyten conantem linquere pugnas occupat incussa gemina inter tempora claua, feruentisque rotas turbataque frena pauore disiecto spargit conlisa per ossa cerebro, ac rapta properans caedem ostentare bipenni amputat e curru reuolutae uirginis ora. necdum irae positae. celsa nam figitur hasta spectandum caput: id gestent ante agmina Poenum imperat, et propere currus ad moenia uertant. Haec caecus fati diuumque abeunte fauore