ite citi, deflete fidem murosque ruentis antiquaque domo meliora accersite fata. mandati summa est: dum stat, remeate, Saguntos.’ ast illi celerant, qua proxima litora, gressum et fugiunt tumido per spumea caerula uelo. Pellebat somnos Tithoni roscida coniunx, ac rutilus primis sonipes hinnitibus altos adflarat montis roseasque mouebat habenas. iam celsa e muris extructa mole iuuentus clausam nocturnis ostentat turribus urbem. rerum omnes pendent actus, et milite maesto laxata obsidio, ac pugnandi substitit ardor, inque ducem uersae tanto discrimine curae. Interea Rutulis longinqua per aequora uectis Herculei ponto coepere existere colles et nebulosa iugis attollere saxa Monoeci. Thracius hos Boreas scopulos immitia regna solus habet semperque rigens nunc litora pulsat, nunc ipsas alis plangit stridentibus Alpes, atque ubi se terris glaciali fundit ab Arcto, haud ulli contra fiducia surgere uento. uerticibus torquet rapidis mare, fractaque anhelant aequora, et iniecto conduntur gurgite montes, iamque uolans Rhenum Rhodanumque in nubila tollit. hunc postquam Boreae dirum euasere furorem, alternos maesti casus bellique marisque et dubium rerum euentum sermone uolutant. ‘O patria, o Fidei domus inclita, quo tua nunc sunt fata loco? sacraene manent in collibus arces? an cinis (heu superi) tanto de nomine restat?