Hannibal ad poenam lentae mandauerat irae, increpitansque suos inferri signa iubebat, perque ipsos caedis cumulos stragemque iacentum monstrabat furibundus iter cunctosque ciebat nomine et in praedas stantem dabat improbus urbem. Sed postquam a trepidis allatum feruere partem diuersam Marte infausto, Murroque secundos hunc superos tribuisse diem, ruit ocius amens lymphato cursu atque ingentis deserit actus. letiferum nutant fulgentes uertice cristae, crine ut flammifero terret fera regna cometes sanguineum spargens ignem: uomit atra rubentis fax caelo radios, ac saeua luce coruscum scintillat sidus terrisque extrema minatur. praecipiti dant tela uiam, dant signa uirique, atque ambae trepidant acies. iacit igneus hastae dirum lumen apex, ac late fulgurat umbo. talis ubi Aegaeo surgente ad sidera ponto per longum uasto Cori cum murmure fluctus suspensum in terras portat mare, frigida nautis corda tremunt: sonat ille procul flatuque tumescens curuatis pauidas tramittit Cycladas undis. non cuncta e muris unum incessentia tela fumantesque ante ora faces, non saxa per artem tormentis excussa tenent. ut tegmina primum fulgentis galeae conspexit et arma cruento c ontra solem auro rutilantia, turbidus infit: ‘En, qui res Libycas inceptaque tanta retardet, Romani Murrus belli mora. foedera, faxo, iam noscas, quid uana queant et uester Hiberus.