mox instaurantis pugnam circumsilit arma et rapto nudum clipeo latus haurit Hiberi. diues agri, diues pecoris famaeque negatus bella feris arcu iaculoque agitabat Hiberus, felix heu nemorum et uitae laudandus opacae, si sua per patrios tenuisset spicula saltus. hunc miseratus adest infesto uulnere Ladmus. cui saeuum adridens ‘Narrabis Hamilcaris umbris hanc’ inquit ‘dextram, quae iam post funera uulgi Hannibalem uobis comitem dabit,’ et ferit alte insurgens gladio cristatae cassidis aera perque ipsum tegimen crepitantia dissipat ossa. tum frontem Chreme te s intonsam umbrante capillo saeptus et horrentis effingens crine galeros, tum Masulis crudaque uirens ad bella senecta Kartalo, non pauidus fetas mulcere leaenas, flumineaque urna caelatus Bagrada parmam et uastae Nasamon Syrtis populator Hiempsal, audax in fluctu laceras captare carinas, una omnes dextraque cadunt iraque perempti; nec non serpentem diro exarmare ueneno doctus Athyr tactuque grauis sopire chelydros ac dubiam admoto subolem explorare ceraste. tu quoque fatidicis Garamanticus accola lucis insignis flexo galeam per tempora cornu, heu frustra reditum sortes tibi saepe locutas mentitumque Iouem increpitans, occumbis, Hiarba. et iam corporibus cumulatus creuerat agger, perfusaeque atra fumabant caede ruinae. tum ductorem auido clamore in proelia poscit: