tumTurn ille rursum ad filium amici isti magnam partem, inquit, cessatores sunt. Quin potius imus et cognatos adfinesque adfines amicosque, MSS. nostros oramus ut assint eras tempori ad metendum?

Itidem hoc pulli pavefacti matri nuntiant. Mater hortatur ut tum quoque sine metu ac sine cura sint, cognatoscognates adfinesque nullos ferme tam esse obsequibiles ait, ut ad laborem capessendum nihil cunctentur et statimstatic dicto oboediant: Vos modo, inquit, advertite, si modo quid denuo dicetur.

Alia luce orta avis in pastum profecta est. Cognati et adfines opera, opera, suggested by Hosius (cf. x. 14. 1); operam, MSS. quam dare rogati sunt supersederunt.

Ad postremum igitur dominus filio: Valeant, inquit, amici cum propinquis. Afferes primo luci primo luci, P; prima luce, ω. falces duas; unam egomet mihi et tu tibi capies alteram et frumentum nosmetipsi manibus nostris eras metemus.

Id ubi ex pullis dixisse dominum mater audivit, Tempus, inquit, est cedendi et abeundi; fiet nunc dubio procul quod futurum dixit. In ipso enim iam vertitur cuia res est, non in alio, unde petitur.