haec placet, haec timidae tellus tutissima matri. qualis vicino volucris iam sedula partu iamque timens, qua fronde domum suspendat inanem, providet hic ventos, hic anxia cogitat angues, hic homines: tandem dubiae placet umbra, novisque vix stetit in ramis et protinus arbor amatur. Altera consilio superest tristemque fatigat cura deam, natum ipsa sinu complexa per undas an magno Tritone ferat, ventosne volucres advocet an pelago solitam Thaumantida pasci. elicit inde fretis et murice frenat acuto delphinas biiugos, quos illi maxima Tethys gurgite Atlanteo pelagi sub valle sonora nutrierat; — nullis vada per Neptunia glaucae tantus honos formae nandique potentia nec plus pectoris humani — iubet hos subsistere pleno litore, ne nudae noceant contagia terrae. ipsa dehinc toto resolutum pectore Achillen, qui pueris sopor, Haemonii de rupibus antri ad placidas deportat aquas et iussa tacere litora: monstrat iter totoque effulgurat orbe Cynthia, prosequitur divam celeresque recursus securus pelagi Chiron rogat udaque celat lumina et abreptos subito iamiamque latentes erecto prospectat equo, qua cana parumper spumant signa fugae et liquido perit orbita ponto. illum non alias rediturum ad Thessala Tempe iam tristis Pholoe, iam nubilus ingemit Othrys et tenuior Spercheos aquis speluncaque docti muta senis; quaerunt puerilia carmina Fauni