Eadem de

 
illo homines secreto loquuntur quae palam. Tollere
filios cupiunt et publicis malis sterilitas indicta
recluditur; bene se meriturum de liberis suis
quisque non dubitat, quibus tale saeculum ostenderit.
Hic princeps suo beneficio tutus nihil praesidiis eget,
arma ornamenti causa habet.
 Quod ergo officium eius est ? Quod bonorum
parentium, qui obiurgare liberos non numquam
blande, non numquam minaciter solent, aliquando
admonere etiam verberibus. Numquid aliquis sanus
filium a prima offensa exheredat ? Nisi magnae
et multae iniuriae patientiam evicerunt, nisi plus
est, quod timet, quam quod damnat, non accedit ad
decretorium stilum; multa ante temptat, quibus
dubiam indolem et peiore iam loco positam revocet ;
simul deploratum est, ultima experitur. Nemo ad
supplicia exigenda pervenit, nisi qui remedia con-
 sumpsit.
 Hoc, quod parenti, etiam principi faciendum est, quem appellavimus Patrem Patriae non
adulatione vana adducti. Cetera enim cognomina
honori data sunt ; Magnos et Felices et Angustos
diximus et ambitiosae maiestati quidquid potuimus
titulorum congessimus illis hoc tribuentes ; Patrem
quidem Patriae appellavimus, ut sciret datam sibi
potestatem patriam, quae est temperantissima
 liberis consulens suaque post illos reponens.
 Tarde
sibi pater membra sua abscidat, etiam, cum absci-

 
derit, repellere cupiat, et in abscidendo gemat
cunctatus multum diuque ; prope est enim, ut
libenter damnet, qui cito ; prope est, ut inique
puniat, qui nimis.
 Trichonem equitem Romanum memoria nostra,
quia filium suum flagellis occiderat, populus graphiis
in foro confodit ; vix illum Augusti Caesaris auctoritas
infestis tam patrum quam filiorum manibus eripuit.