Claudius animam agere coepit nec invenire exitum poterat.
 Tum Mercurius, qui semper ingenio eius delectatus esset, unam e tribus Parcis
 seducit et ait: "Quid, femina crudelissima, hominem miserum torqueri pateris? Nec
 unquam tam diu cruciatus cesset? So MSS: Buecheler 
 orbem unnecessarily. 
 Annus sexagesimus quartus est, ex quo cum anima luctatur. Quid huic
 et rei publicae invides? Patere mathematicos aliquando verum dicere, qui illum, ex
 quo princeps factus est, omnibus annis, omnibus mensibus efferunt. Et tamen non est
 mirum si errant et horam eius nemo novit; nemo enim unquam illum natum putavit. Fac
 quod faciendum est: Dede neci, melior vacua sine regnet in
 aula.'" Sed Clotho ego mehercules inquit pusillum temporis adicere illi
 volebam, dum hos pauculos, qui supersunt, civitate donaret (constituerat enim
 omnes Graecos, Gallos, Hispanos, Britannos togatos videre) sed quoniam placet
 aliquos peregrinos in semen relinqui et tu ita iubes fieri, fiat. Aperit
 tum capsulam et tres fusos profert: unus erat Augurini, alter Babae, tertius
 Claudii. Hos inquit tres uno anno exiguis intervallis temporum
 divisos mori iubebo, nec illum incomitatum dimittam. Non oportet enim eum, qui
 modo se tot milia hominum sequentia videbat, tot praecedentia, tot circumfusa,
 subito solum destitui. Contentus erit his interim convictoribus. Haec ait et turpi convolvens stamina fuso abrupit stolidae regalia tempora vitae. At Lachesis redimita comas, ornata capillos, Pieria crinem lauro frontemque coronans, candida de niveo subtemina vellere sumit felici moderanda manu, quae ducta colorem assumpsere novum. Mirantur pensa sorores: mutatur vilis pretioso lana metallo, aurea formoso descendunt saecula filo. Nec modus est illis, felicia vellera ducunt et gaudent implere manus, sunt dulcia pensa. Sponte sua festinat opus nulloque labore mollia contorto descendunt stamina fuso. Vincunt Tithoni, vincunt et Nestoris annos. Phoebus adest cantuque iuvat gaudetque futuris, et laetus nune plectra movet, nune pensa ministrat. Detinet intentas cantu fallitque laborem. Dumque nimis citharam fraternaque carmina laudant, plus solito nevere manus, humanaque fata laudatum transcendit opus. Ne demite, Parcae Phoebus ait "vincat mortalis tempora vitae ille, mihi similis vultu similisque decore nec cantu nec voce minor. Felicia lassis saecula praestabit legumque silentia rumpet. Qualis discutiens fugientia Lucifer astra aut qualis surgit redeuntibus Hesperus astris, qualis cum primum tenebris Aurora solutis induxit rubicunda diem, Sol aspicit orbem lucidus, et primos a carcere concitat axes: talis Caesar adest, talem iam Roma Neronem aspiciet. Flagrat nitidus fulgore remisso vultus, et adfuso cervix formosa capillo." haec Apollo. At Lachesis, quae et ipsa homini formosissimo faveret, fecit
 illud plena manu, et Neroni multos annos de suo donat. Claudium autem iubent
 omnes χαίροντας, εὐφημοῦντας ἐκπέμπειν δόμων. A fragment from the Cresphontes of Euripides (Nauck, 452). Et ille quidem animam ebulliit, et ex eo desiit vivere videri. Exspiravit
 autem dum comoedos audit, ut scias me non sine causa illos timere. Ultima vox eius
 haec inter homines audita est, cum maiorem sonitum emisisset illa
 parte, qua facilius loquebatur: vae me, puto, concacavi me. Quod an
 fecerit, nescio: omnia certe concacavit. Quae in terris postea sint acta, supervacuum est
 referre. Scitis enim optime, nec periculum est ne excidant memoriae quae gaudium
 publicum impresserit: nemo felicitatis suae obliviscitur. In caelo quae acta sint,
 audite: fides penes auctorem erit. Nuntiatur Iovi venisse quendam bonae staturae,
 bene canum; nescio quid ilium minari, assidue enim caput movere; pedem dextrum
 trahere. Quaesisse se, cuius nationis esset: respondisse nescio quid perturbato sono
 et voce confusa; non intellegere se linguam eius, nec Graecum esse nec Romanum nec
 ullius gentis notae. Tum Iuppiter Herculem, qui totum orbem terrarum pererraverat et
 nosse videbatur omnes nationes, iubet ire et explorare, quorum hominum esset. Tum
 Hercules primo aspectu sane perturbatus est, ut qui etiam non omnia monstra
 timuerit. Ut vidit novi generis faciem, insolitum incessum, vocem nullius terrestris
 animalis sed qualis esse marinis beluis solet, raucam et implicatam, putavit sibi
 tertium decimum laborem venisse. Diligentius intuenti visus est quasi homo. Accessit
 itaque et quod facillimum fuit Graeculo, ait: τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶν, πόθι τοι πόλις ἠδὲ τοκῆες; 
 Claudius gaudet esse illic philologos homines, sperat futurum
 aliquem historiis suis locum. Itaque et ipse Homerico versu Caesarem se esse
 significant ait: Ἰλιόθεν με φέρων ἄνεμος Κικόνεσσι πέλασσεν. Erat autem sequens versus verior, aeque Homericus: ἔνθα δʼ ἐγὼ πόλιν ἔπραθον, ὤλεσα δʼ αὐτούς. Et imposuerat Herculi minime vafro,