ignes ruinae noxium populum premant turpisque egestas, saeva cum luctu fames. exultat ingens saeculi nostri bonis corrupta turba nec capit clementiam ingrata nostram ferre nec pacem potest, sed inquieta rapitur hinc audacia, hinc temeritate fertur in praeceps sua: malis domanda est et gravi semper iugo premenda, ne quid simile temptare audeat contraque sanctos coniugis vultus meae attollere oculos: fracta per poenas metu parere discet principis nutu sui. sed adesse cerno rara quem pietas virum fidesque castris nota praeposuit meis. Praefectus Nero Populi furorem caede paucorum, diu qui restiterunt temere, compressum affero. Ner. Et hoc sat est? sic miles audisti ducem? compressit! haec vindicta debetur mihi? Praef. Cecidere motus impio ferro duces. Ner. Quid illa turba, petere quae flammis meos ausa est penates, principi legem dare, abstrahere nostris coniugem caram toris, violare quantum licuit incesta manu et voce dira? debita poena vacat? Praef. Poenam dolor constituet in cives tuos? Ner. Constituet, aetas nulla quam famae eximat. Praef. Tua temperet nos ira, non noster timor. Ner. Iram expiabit prima quae meruit meam. Praef. Quam poscat ede, nostra ne parcat manus. Ner. Caedem sororis poscit et dirum caput.