intravit hostis, ei mihi, captam domum, dolis novercae principis factus gener idemque natus, iuvenis infandi ingeni, scelerum capacis, dira cui genetrix facem accendit et te iunxit invitam metu. tantoque victrix facta successu ferox ausa imminere est orbis imperio sacri. quis tot referre facinorum formas potest et spes nefandas feminae et blandos dolos regnum petentis per gradus scelerum omnium? tunc sancta Pietas extulit trepidos gradus vacuamque Erinys saeva funesto pede intravit aulam, polluit Stygia face sacros penates, iura naturae furens fasque omne rupit: miscuit coniunx viro venena saeva, cecidit atque eadem sui mox scelere nati; tu quoque extinctus iaces, deflende nobis semper infelix puer, modo sidus orbis, columen augustae domus, Britanniae, heu me, nunc levis tantum cinis et tristis umbra; saeva cui lacrimas dedit etiam noverca, cum rogis artus tuos dedit cremandos membraque et vultus deo similes volanti funebris flamma abstulit. Oct. Extinguat et me, ne manu nostra cadat! Nvtr. Natura vires non dedit tantas tibi. Oct. Dolor ira maeror miseriae luctus dabunt. Nvtr. Vince obsequendo potius immitem virum. Oct. Vt fratrem ademptum scelere restituat mihi? Nvtr. Incolumis ut sis ipsa, labentem ut domum