succisa trunco, flectit hic pinum ferox astris minantem et nube de media vocat: ruitura cautem movit et silvam tulit secum minorem, ut Chaonis quondam loquax: stat vasta late quercus et Phoebum vetat ultraque totum porrigit ramos nemus; gemit illa multo volnere impresso minax frangitque cuneos, resilit incussus chalybs volnusque ferrum patitur et rigidum est parum. commota tandem cum cadens latam sui duxit ruinam, protinus radios locus admisit omnis: sedibus pulsae suis volucres pererrant nemore succiso diem quaeruntque lassis garrulae pinnis domus. iamque omnis arbor sonuit et sacrae quoque sensere quercus horridam ferro manum nullique priscum profuit luco decus; aggeritur omnis silva et alternae trabes in astra tollunt Herculi angustum rogum: raptura flammas pinus et robur tenax et brevior ilex. alba sed complet rogum populea silva, frontis Herculeae decus. at ille, ut ingens nemore sub Nasamonio aegro reclinis pectore immugit leo, fertur: quis illum credat ad flammas rapi? voltus petentis astra, non ignes erat, ut pressit Oeten ac suis oculis rogum lustravit omnem, fregit impositus trabes. arcus poposcit, 'accipe haec' inquit, 'sate Poeante, dona, hoc munus Alcidae cape.