festasque voces nec satis menti imperat. Thyestes Pectora longis hebetata malis, iam sollicitae ponite curas. fugiat maeror fugiatque pavor, fugiat trepidi comes exilii tristis egestas rebusque gravis pudor afflictis: magis unde cadas quam quo refert. Magnum, ex alto culmine lapsum stabilem in plano figere gressum; magnum, ingenti strage malorum pressum fracti pondera regni non inflexa cervice pati nec degenerem victumque malis rectum impositas ferre ruinas. Sed iam saevi nubila fati pelle ac miseri temporis omnis dimitte notas; redeant vultus ad laeta boni, veterem ex animo mitte Thyesten. Proprium hoc miseros sequitur vitium, numquam rebus credere laetis: redeat felix fortuna licet, tamen afflictos gaudere piget, quid me revocas festumque vetas celebrare diem. quid flere iubes, nulla surgens dolor ex causa? quid me prohibes flore decenti vincire comam? prohibet, prohibet! Vernae capiti Auxere rosae,