tellure rupta vel gravem populis luem sparsum pestis, ducam in horrendum nefas avus nepotes— magne divorum parens nosterque, quamvis pudeat, ingenti licet taxata poena lingua crucietur loquax, nec hoc tacebo: moneo, ne sacras manus violate caede neve furiali malo aspergite aras. stabo et arcebo scelus— quid ora ferres verbere et tortos ferox minaris angues? quid famem infixam intimis agitas medullis? flagrat incensum siti cor et perustis flamma visceribus micat— sequor. Fvr. Hunc, hunc furorem divide in totam domum! sic, sic ferantur et suum infensi invicem sitiant cruorem, sentit introitus tuos domus et nefando tota contactu horruit. actum est abunde, gradere ad infernos specus amnemque notum; iam tuum maestae pedem terrae gravantur: cernis ut fontis liquor introrsus actus linquat, ut ripae vacent ventusque raras igneus nubes ferat? pallescit omnis arbor ac nudus sitit fugiente pomo ramus, et qui fluctibus illinc propinquis Isthmos atque illinc fremit vicina gracili dividens terra vada, longe remotos tutus exaudit sonos. iam Lerna retro cessit et Phoronides latuere venae nec suas profert sacer Alpheos undas et Cithaeronis iuga