hinc petere lassis rebus ac dubiis opem. affixa inhaerent dona: vocales tubae victaeque falsis axibus pendent rotae fractique currus", spolia Myrtoi maris et omne gentis facinus; hoc Phrygius loco fixus tiaras Pelopis, hic praeda hostium et de triumpho picta barbarico chlamys. fons stat sub umbra tristis et nigra piger haeret palude: talis est dirae Stygis deformis unda quae facit caelo fidem. hinc nocte caeca gemere feralis deos fama est, catenis lucus excussis sonat ululantque manes, quicquid - audire est metus illic videtur: errat antiquis vetus emissa bustis turba et insultent loco maiora notis monstra; quin tecta solet micare silva flamma, et excelsae trabes ardent sine igne. saepe latratu nemus trino remugit, saepe simulacris domus attonita magnis, nec dies sedat metum: nox propria luco est et superstitio inferum in luce media regnat, hinc orantibus responsa dantur certa, cum ingenti sono laxantur adyto fata et inmugit specus vocem deo solvente. quo postquam furens intravit Atreus liberos fratris trahens, ornantur arae— quis queat digne eloqui? post terga iuvenum nobiles religat manus et maesta vitta capita purpurea ligat; non tura desunt, non sacer Bacchi liquor