iam lassa Titan colla relevabat iugo, in astra iam lux prona, iam praeceps dios. exigua nubes sordido crescens globo nitidum cadentis inquinat Phoebi iubar; suspecta rarius occideris fecit freta. nox prima caelum sparserat stellis, iacent deserta vento vela. tum murmur grave, maiora minitans, collibus summis cadit tractuque longo litus ac petrae gemunt: agitata ventis unda Venturis tumet: cum subito luna conditur, stellae latent, in astra pontus tollitur, caelum perit nec una nox est: densa tenebras obruit caligo et omni luce subducta fretum caelumque miscet, undique incumbunt simul rapiuntque pelagus infimo eversum solo adversus Euro Zephyros et Boreae Notus: sua quisque mittit tela et infesti fretum emoliuntur, turbo convolvit mare: Strymonius altas Aquilo contorquet nives Libycusque harenas Auster ac Syrtes agit; nec manet in Austro: fit gravis nimbis Notus imbre auget undas, Eurus orientem movet Nabataea quatiens regna et Eoos sinus. quid rabidus ora Corus oceano exerens? mundum revelli sedibus totum suis ipsosque rupto crederes caelo deos decidere et atrum rebus induci chaos. vento resistit aestus et ventus retro aestum revolvit; non capit sese mare