mihi parcit uni? cui reservamur malo?inter ruinas urbis et semper novisdeflenda lacrimis funera ac populi struemincolumis asto— scilicet Phoebi reus.sperare poteras sceleribus tantis dari regnum salubre? fecimus caelum nocens. Non aura gelido lenis afflatu fovetanhela flammis corda, non Zephyri levesspirant, sed ignes auget aestiferi canisTitan, leonis terga Nemeaei premens. deseruit amnes umor atque herbas coloraretque Dirce, tenuis Ismenos fluitet tinguit inopi nuda vix unda vada.obscura caelo labitur Phoebi soror,tristisque mundus nubilo pallet die. nullum serenis noctibus sidus micat,sed gravis et ater incubat terris vapor:obtexit arces caelitum ac summas domosinferna facies, denegat fructum Ceresadulta, et altis flava cum spicis tremat, arente culmo sterilis emoritur seges,nec ulla pars immunis exitio vacat,sed omnis aetas pariter et sexus ruit,iuvenesque senibus iungit et gnatis patresfunesta pestis, una fax thalamos cremat fletuque acerbo funera et questu carent,quin ipsa tanti pervicax clades malisiccavit oculos, quodque in extremis soletperiere lacrimae: portat hunc aeger parenssupremum ad ignem, mater hunc amens gerit