ubi laeta duris mixta in ambiguo iacent, incertus animus scire cum cupiat timet. Germane nostrae coniugis, fessis opem si quam reportas, voce properata edoce. Cr. Responsa dubia sorte perplexa iacent. Oed. Dubiam salutem qui dat adflictis negat. Cr. Ambage flexa Delphico mos est deo arcana tegere. Oed. Fare, sit dubium licet: ambigua soli noscere Oedipodae datur. Cr. Caedem expiari regiam exilio deus, et interemptum Laium ulcisci iubet: non ante caelo lucidus curret dies haustusque tutos aetheris puri dabit. Oed. Et quis peremptor induti regis fuit? quem memoret ede Phoebus, ut poenas luat. Cr. Sit precor dixisse tutum visu et auditu horrida; torpor insedit per artus, frigidus sanguis coit. ut sacrata templa Phoebi supplici intravi pede et pias numen precatus rite summisi manus, gemina Parnasi nivalis arx trucem fremitum dedit; imminens Phoebea laurus tremuit et movit comam ac repente sancta fontis lympha Castalii stetit, incipit Letoa vates spargere horrentes comas et pati commota Phoebum; contigit nondum specum, emicat vasto fragore maior humano sonus: mitia Cadmeis remeabunt sidera Thebis, si profugus Dircen Ismenida liqueris hospes regis caede nocens, Phoebo iam notus et infans. nec tibi longa manent sceleratae gaudia caedis: