deformis senii monstret imaginem. Quid sinat inausum feminae praeceps furor? nefanda iuveni crimina insonti apparat. en scelera! quaerit crine lacerato fidem, decus omne turbat capitis, umectat genas: instruitur omni fraude feminea dolus. Sed iste quisnam est, regium in vultu decus gerens et alto vertice attollens caput? ut ora iuveni paria Perithoo gerit, ni languido pallore canderent genae staretque recta squalor incultus coma. en ipse Theseus redditus terris adest. Theseus Nutrix Tandem profugi noctis aeternae plagam vastoque manes carcere umbrantem polum, et vix cupitum sufferunt oculi diem. iam quarta Eleusin dona Triptolemi secat paremque totiens libra composuit diem, ambiguus ut me sortis ignotae labor detinuit inter mortis et vitae mala. pars una vitae mansit extincto mihi: sensus malorum; finis Alcides fuit, qui cum revulsum Tartaro abstraheret canem, me quoque supernas pariter ad sedes tulit. sed fessa virtus robore antiquo caret trepidantque gressus, heu, labor quantus fuit Phlegethonte ab imo petere longinquum aethera pariterque mortem fugere et Alciden sequi. Quis fremitus aures flebilis pepulit meas? expromat aliquis, luctus et lacrimae et dolor, in limine ipso maesta lamentatio?