decolor horret; tunc vulnificos acuit dentes aper et toto est spumeus ore; tum silva gemit murmure saevo. amat insani belua ponti Lucaeque boves: vindicat omnes natura, sibi nihil immune est, odiumque perit, cum iussit Amor: veteres cedunt ignibus irae. quid plura canam? vincit saevas cura novercas. altrix, profare quid feras; quonam in loco est regina? saevis ecquis- est flammis modus?. nutrix phaedra chorus Spes nulla tantum posse leniri malum, finisque flammis nullus insanis erit. torretur aestu tacito et inclusus quoque, quamvis tegatur, proditur vultu furor; erumpit oculis ignis et lassae genae lucem recusant, nil idem dubiae placet artusque varie iactat incertus dolor, nunc ut soluto labitur moriens gradu et vix labante sustinet collo caput, nunc se quieti reddit et. somni immemor, noctem querelis ducit; attolli iubet iterumque poni corpus et solvi comas rursusque fingi: semper impatiens sui mutatur habitus, nulla iam Cereris subit cura aut salutis; vadit' incerto pede, iam viribus defecta: non idem vigor, non ora tinguens nitida purpureus rubor;