genetrix, tui me miseret: infando malo correpta pecoris efferum saevi ducem audax amasti; torvus, impatiens iugi adulter ille, ductor indomiti gregis— sed amabat aliquid, quis meas miserae deus aut quis iuvare Daedalus flammas queat? non si ipse remeet, arte Mopsopia potens qui nostra caeca monstra conclusit domo, promittat ullam casibus nostris opem. stirpem perosa Solis invisi Venus per nos catenas vindicat Martis sui suasque, probris omne Phoebeum genus onerat nefandis: nulla Minois levi defuncta amore est, iungitur semper nefas. Nvt. Thesea coniunx, clara progenies Iovis, nefanda casto pectore exturba ocius, extingue flammas neve te dirae spei praebe obsequentem: quisquis in primo obstitit pepulitque amorem, tutus ac victor fuit; qui blandiendo dulce nutrivit malum, sero recusat ferre quod subiit iugum. Nec me fugit, quam durus et veri insolens ad recta flecti regius nolit tumor, quemcumque dederit exitum casus feram: fortem facit vicina libertas senem. Honesta primum est velle nec labi via. pudor est secundus nosse peccandi modum, quo, misera, pergis? quid domum infamem aggravas superasque matrem? maius est monstro nefas: nam monstra fato, moribus scelera imputes,