nunc meis vocata sacris, noctium sidus, veni pessimos induta vultus, fronte non una minax. Tibi move gentis vinculo solvens comam secreta nudo nemora lustravi pede et evocavi nubibus siccis aquas egique ad imum maria, et Oceanus graves interius undas aestibus victis dedit; pariterque mundus lege confusa aetheris et solem et astra vidit et vetitum mare tetigistis, ursae. temporum flexi vices: aestiva tellus floruit cantu meo, coacta messem vidit hibernam Ceres; violenta Phasis vertit in fontem vada et Hister, in tot ora divisus, truces compressit undas omnibus ripis piger. Sonuere fluctus, tumuit insanum mare tacente vento; nemoris antiqui domus emisit umbras vocis imperio meae. die relicto Phoebus in medio stetit Hyadesque nostris cantibus motae labant: adesse sacris tempus est, Phoebe, tuis. tibi haec cruenta serta texuntur manu, no vena quae serpens ligat, tibi haec Typhoeus membra quae discors qui regna concussit Iovis, vectoris istic perfidi sanguis inest, quem Nessus expirans dedit. Oetaeus isto cinere defecit rogus, qui virus Herculeum bibit, piae sororis, impiae matris, facem