venient annis saecula seris, quibus Oceanus vincula rerum laxet et ingens pateat tellus Tethysque novos detegat orbes nec sit terris ultima Thule. Nvtrix Medea Alumna, celerem quo rapis tectis pedem? resiste et iras comprime ac retine impetum. Incerta qualis entheos gressus tulit cum iam recepto maenas insanit deo Pindi nivalis vertice aut Nysae iugis, talis recursat huc et huc motu effero, furoris ore signa lymphati gerens, flammata facies spiritum ex alto citat, proclamat, oculos uberi fletu rigat, renidet: omnis specimen affectus capit, quo pondus animi vergat, ubi ponat minas, haeret: minatur aestuat queritur gemit. ubi se iste fluctus franget? exundat furor. non facile secum versat aut medium scelus; se vincet: irae novimus veteris notas, magnum aliquid instat, efferum immane impium: vultum furoris cerno, di fallant metum! Med. Si quaeris odio, misera, quem statuas modum : imitare amorem, regias egone ut faces inulta patiar? segnis hic ibit dies, tanto petitus ambitu, tanto datus? dum terra caelum media libratum feret nitidusque certas mundus evolvet vices numerosque harenis derit et solem dies, noctem sequentur astra, dum siccas polus