ornavit aedes nec sacra laetas facesvitta revinxit; dona non auro gravesgazas socer, non arva, non urbes dedit:dotale bellum est. hostium es factus gener, patria remotus hospes alieni laris,externa consecutus, expulsus tuis,sine crimine exul. ne quid e fatis tibidesset paternis, hoc quoque ex illis habes,errasse thalamis, nate post multos mihi remissa soles, nate suspensae metuset spes parentis, cuius aspectum deossemper rogavi, cum tuus reditus mihitantum esset erepturus, adventu tuoquantum daturus: 'quando pro te desinam' dixi 'timere?' dixit inridens deus:'ipsum timebis.' nempe nisi bellum foret,ego te carerem; nempe si tu non fores,bello carerem. a, triste conspectus daturpretium tui durumque, sed matri placet. hinc modo recedant arma, dum nullum nefasMars saevus audet: hoc quoque est magnum nefas.tam prope fuisse, stupeo et exsanguis tremo,cum stare fratres hinc et hinc video duossceleris sub ictu. membra quassantur metu: quam paene mater maius aspexi nefas.quam quod miser videre non potuit pater.licet timore facinoris tanti vacemvideamque iam nil tale, sum infelix tamenquod paene vidi. per decem mensum graves uteri labores perque pietatem inclitae