quam praestitisti, nunc manum cerebro indue: hac parte mortem perage qua coepi mori.Antig.Pauca, o parens magnanime, miserandae precorut verba natae mente placata audias.non te ut reducam veteris ad speciem domushabitumque regni flore pollentem inclito peto aut ut iras, temporum haut ipsa morafractas, remisso pectore ac placido feras:at hoc decebat roboris tanti virum,non esse sub dolore nec victum malisdare terga; non est, ut putas, virtus, pater, timere vitam, sed malis ingentibusobstare nec se vertere ac retro dare.qui fata proculcavit ac vitae bonaproiecit atque abscidit et casus suosoneravit ipse, cui deo nullo est opus, quare ille mortem cupiat aut quare petat?utrumque timidi est: nemo contempsit moriqui concupivit, cuius haut ultra malaexire possunt, in loco tuto est situs.quis iam deorum, velle fac, quicquam potest malis tuis adicere? iam nec tu potesnisi hoc, ut esse te putes dignum nece—non es nec ulla pectus hoc culpa attigit.et hoc magis te, genitor, insontem voca.quod innocens es dis quoque invitis, quid est quod te efferant, quod novos suffixeritstimulos dolori? quid te in infernas agitsedes, quid ex his pellit? ut careas die?cares; ut altis nobilem muris domum