quid ista tandem cura proficiet tua? ubique mors est. optume hoc cavit deus: eripere vitam nemo non homini, potest, at nemo mortem; mille ad hanc aditus patent. nil quaero: dextra noster et nuda solet bene animus uti— dextra, nunc toto impetu, toto dolore, viribus totis veni. non destino unum vulneri nostro locum: totus nocens sum: qua Voles mortem exige. effringe pectus corque tot scelerum capax evelle, totos viscerum nuda sinus. fractum incitatis ictibus guttur sonet laceraeque fixis unguibus venae fluant. aut dirige iras quo soles: haec vulnera rescissa multo sanguine ac tabe inriga, hac extrahe animam duram, inexpugnabilem. et tu, parens, ubicumque poenarum arbiter adstas mearum; non ego hoc tantum scelus ulla expiari credidi poena satis umquam, nec ista morte contentus fui, nec me redemi parte: membratim tibi perire volui— debitum tandem exige. nunc solvo poenas, tunc tibi inferias dedi. ades atque inertem dexteram introrsus preme magisque merge: timida tunc parvo caput libavit haustu vixque cupientes sequi eduxit oculos, haeret etiam nunc mihi ille animus, haeret, cum recusantem manum pressere vultus, audies verum, Oedipus: minus eruisti lumina audacter tua.