Compescere equidem verba et audacem malo * poteram domare: sed meus captis quoque scit parcere ensis, potius interpres deum Calchas vocetur: fata si poscent, dabo. Tu qui Pelasgae vincla solvisti rati morasque bellis, arte qui reseras polum, cui viscerum secreta, cui mundi fragor et stella longa semitam flamina trahens dant signa fati, cuius ingenti mihi mercede constant ora: quid iubeat deus effare, Calchas, nosque consilio rege. Cal. Dant fata Danais quo solent pretio viam: mactanda virgo est Thessali busto ducis; sed quo iugari Thessalae cultu solent Ionidesve vel Mycenaeae nurus, Pyrrhus parenti coniugem tradat suo: sic rite dabitur, non tamen nostras tenet haec una puppes causa: nobilior tuo, Polyxene, cruore debetur cruor, quem fata quaerunt, turre de summa cadat Priami nepos Hectoreus et letum oppetat. tum mille velis impleat classis freta. Chorus Verum est an timidos fabula decipit umbras corporibus vivere conditis, cum coniunx oculis imposuit manum supremusque dies solibus obstitit et tristis cineres urna cohercuit? non prodest animam tradere funeri, sed restat miseris vivere longius? an toti morimur nullaque pars manet