nimium faventes. magna momento obrui vincendo didici. Troia nos tumidos facit nimium ac feroces? stamus hoc Danai loco, unde illa cecidit, fateor, aliquando impotens regno ac superbus altius memet tuli; sed fregit illos spiritus haec quae dare potuisset aliis causa, Fortunae favor, tu me superbum, Priame, tu timidum facis. ego esse quicquam sceptra nisi vano putem fulgore tectum nomen et falso comam vinclo decentem? casus haec rapiet brevis, nec mille forsan ratibus aut annis decem: non omnibus fortuna tam lenta imminet. equidem fatebor (pace dixisse hoc tua, Argiva tellus, liceat) affligi Phrygas vinci que volui: ruere et aequari solo utinam arcuissem. sed regi frenis nequit et ira et ardens hostis et victoria commissa nocti quicquid indignum aut ferum cuiquam videri potuit, hoc fecit dolor tenebraeque, per quas ipse se inritat furor, gladiisque felix, cuius infecti semel vecors libido est. quicquid eversae potest superesse Troiae, maneat: exactum satis poenarum et ultra est. regia ut virgo occidat tumuloque donum detur et cineres riget et facinus atrox caedis ut thalamos vocent? non patiar, in me culpa cunctorum redit: qui non vetat peccare, cum possit, iubet. Pyrrh. Nullumne Achillis praemium manes ferent? 1