humana temne. iam Styga et manes ferox fugisse credis? hic tibi ostendam inferos, revocabo in alta conditam caligine, ultra nocentum exilia, discordem deam quam munit ingens montis oppositi specus; educam et imo Ditis e regno extraham quicquid relictum est: veniet invisum Scelus suumque lambens sanguinem Impietas ferox Errorque et in se semper armatus Furor — hoc hoc ministro noster utatur dolor. Incipite, famulae Ditis, ardentem citae concutite pinum et agmen horrendum anguibus Megaera ducat atque luctifica manu vastam rogo flagrante corripiat trabem, hoc agite, poenas petite vitiatae Stygis. concutite pectus, acrior mentem excoquat quam qui caminis ignis Aetnaeis furit: ut possit animo captus Alcides agi, magno furore percitus, vobis prius insaniendum est. Iuno, cur nondum furis? me me, sorores, mente deiectam mea versate primam, facere si quicquam apparo dignum noverca; vota mutentur mea: natos reversus videat incolumes precor manuque fortis redeat, inveni diem, invisa quo nos Herculis virtus iuvet. me vicit: et se vincat et cupiat mori ab inferis reversus, hic prosit mihi Iove esse genitum, stabo at, ut certo exeant emissa nervo tela, librabo manu,