odit verus amor nec patitur moras: munus dum properat cernere, perdidit. Quae vinci potuit regia carmine. haec vinci poterit regia viribus. Hercules O lucis almae rector et caeli decus, qui alterna curru spatia flammifero ambiens inlustre latis exeris terris caput, da, Phoebe, veniam, si quid inlicitum tui videre vultus: iussus in lucem extuli arcana mundi, tuque, caelestum arbiter parensque, visus fulmine opposito tege; et tu, secundo maria qui sceptro regis, imas pete undas, quisquis ex alto aspicit terrena, facie pollui metuens nova, aciem reflectat oraque in caelum erigat portenta fugiens: hoc nefas cernant duo, qui advexit et quae iussit, in poenas meas atque in labores non satis terrae patent Iunonis odio: vidi inaccessa omnibus, ignota Phoebo quaeque deterior polus obscura diro spatia concessit Iovi; et, si placerent tertiae sortis loca, regnare potui: noctis aeternae chaos et nocte quiddam gravius et tristes deos et fata vidi, morte contempta redi. quid restat aliud? vidi et ostendi inferos. da si quid ultra est, iam diu pateris manus cessare nostras, Iuno; quae vinci iubes? Sed templa quare miles infestus tenet limenque, sacrum terror armorum obsidet?