Pompei SILONIS. Quale est ut perdamus
eloquentiam Ciceronis, fidem sequamur Antoni?
misericordiam tu istam uocas, supplicium sumptum
 de Ciceronis ingenio? credamus Antonio, Cicero,
si bene illi pecunias crediderunt feneratores, si bene
pacem Brutus et Cassius. Hominem et uitio
naturae et licentia temporum insanientem, inter scenicos
amores sanguine ciuili luxuriantem: hominem qui
creditoribus suis oppignerauit rempublicam, cuius
gulae duorum principum bona, Caesaris ac
Pompei, non potuerunt satisfacere! Tuis utar Cicero
 
uerbis: “cara est cuiquam salus quam aut dare aut
eripere potest Antonius?” non est tanti seruari Ciceroneni,
 ut seruatum Antonio debeam. TRIARI.
Conpulsus aliquando populus Romanus in eam
necessitatem est, ut nihil haberet praeter Iouem
obsessum et Camillum exulem: nullum tamen fuit
Camilli opus maius quam quod indignum putauit uiros
salutem pactioni debere. O grauem uitam, etiam si
sine pretio daretur! Antonius hostis a republica
iudicatus nunc hostem rempublicam iudicat.
Lepidus, ne quis illum putet male Antonio collegam
placuisse, alienae semper dementiae accessio,
utriusque collegae mancipium, noster dominus est .