“hic dies est meus.” Illud PORCELLVS Grammaticus arguebat in hoc uersu
quasi soloecismum quod cum plures induxisset
dicerent: “hic meus est dies,” non “hic noster est,” et in sententia optima id accusabat quod erat
optimum. muta enim, ut “noster” sit: peribit omnis
uersus elegantia, in quo hoc est decentissimum quod
ex communi sermone trahitur; nam quasi prouerbii
loco est: “hic dies meus est;” et cum ad sensum
rettuleris ne grammaticorum quidem calumnia ab
omnibus magnis ingeniis summouenda habebit
locum: dixerunt enim non omnes semel tamquam in
choro manum ducente grammatico, sed singuli ex
 iis: “hic meus est dies.” Sed ut reuertar ad
Leonidam et trecentos, pulcherrima illa fertur
 
GLYCONIS sententia In hac ipsa suasoria non sane
refero memoria ullam sententiam Graeci cuiusquam
nisi DAMAE: poi= feu/cesqe; o(/pla tei/xh . De
positione loci eleganter dixit HATERIVS, cum angustias
loci facundissime descripsisset: natus trecentis locus.
CESTIVS cum honores descripsisset quos habituri
essent, si pro patria cecidissent, adiecit: per
sepulcra nostra iurabitur. NICETES longe disertius hanc
phantasiam mouit et adiecit: nisi antiquior
Xerses fuisset quam Demosthenes † CIPTOY cui
dicere. Hanc suam dixit sententiam aut certe non
deprehensam, cum descripsisset oportunitatem loci
et tuta undique pugnantium latera et angustias a
tergo positas,