omnia tunc florent, tunc est nova temporis aetas, et nova de gravido palmite gemma tumet, et modo formatis operitur frondibus arbor, prodit et in summum seminis herba solum, et tepidum volucres concentibus aera mulcent, ludit et in pratis luxuriatque pecus, tum blandi soles, ignotaque prodit hirundo et luteum celsa sub trabe figit opus: tum patitur cultus ager et renovatur aratro. haec anni novitas iure vocanda fuit.’ quaesieram multis: non multis ille moratus contulit in versus sic sua verba duos: ‘bruma novi prima est veterisque novissima solis: principium capiunt Phoebus et annus idem.’ post ea mirabar, cur non sine litibus esset prima dies. causam percipe Ianus ait. ‘tempora commisi nascentia rebus agendis, totus ab auspicio ne foret annus iners, quisque suas artes ob idem delibat agendo nec plus quam solitum testificatur opus.’ mox ego, ‘cur, quamvis aliorum numina placem, Iane, tibi primum tura merumque fero?’ ‘ut possis aditum per me, qui limina servo, ad quoscumque voles’ inquit habere deos. 
 ‘at cur laeta tuis dicuntur verba Kalendis, et damus alternas accipimusque preces?’ tum deus incumbens baculo, quem dextra gerebat, omina principiis inquit ‘inesse solent, ad primam vocem timidas advertitis aures, et visam primum consulit augur avem.