Saepe reas faciunt, et amant; ubi nulla simultas Incidit, admonitu liber aberrat amor. Forte aderam iuveni; dominam lectica tenebat: Horrebant saevis omnia verba minis. Iamque vadaturus 'lectica prodeat' inquit; Prodierat: visa coniuge mutus erat. Et manus et manibus duplices cecidere tabellae, Venit in amplexus, atque 'ita vincis' ait. Tutius est aptumque magis discedere pace, Nec petere a thalamis litigiosa fora. Munera quae dederas, habeat sine lite, iubeto: Esse solent magno damna minora bono. Quod si vos aliquis casus conducet in unum, Mente memor tota quae damus arma, tene. Nunc opus est armis; hic, o fortissime, pugna: Vincenda est telo Penthesilea tuo. Nunc tibi rivalis, nunc durum limen amanti, Nunc subeant mediis inrita verba deis. Nec compone comas, quia sis venturus ad illam, Nec toga sit laxo conspicienda sinu. Nulla sit, ut placeas alienae cura puellae; Iam facito e multis una sit illa tibi. Sed quid praecipue nostris conatibus obstet Eloquar, exemplo quemque docente suo. Desinimus tarde, quia nos speramus amari: Dum sibi quisque placet, credula turba sumus. At tu nec voces (quid enim fallacius illis?) Crede, nec aeternos pondus habere deos. Neve puellarum lacrimis moveare, caveto: Ut flerent, oculos erudiere suos.